پیرمرد
واقعی است.
در همسایگی ما چند خونه اونورتر زندگی میکرد.قد کوتاهی داشت.نسبتآ چاق بود و به طرز خاصّی راه میرفت.دقیقآ نمی دونم چند سالش بود 60 ، 70.شاید هم کمی بیشتر و کمتر ولی به قول یکی از دوستان یه بار کیلو متر صفر کرده بود! مهربون بود. اهل محلّ باهاش سلام علیک داشتن امّا سلام دیگران رُ دیر جواب می داد آخه پیری قواشُ ضعیف کرده بود و گوشاش خوب نمی شنید.پیری روی چشماش هم اثر کرده بود. عینک ته استکانی می زد.از اون عینکایی که قاب کلفت و سیاه دارن.آدمُ یاد "پدر ژپتو"ی کارتون پی نی کیو می انداخت.پارسال ماه رمضان دم افطار بود و از خرید برمیگشتم.سر خیابون دیدمش.زولبیابامیه خریده بود.ماشینُ نگه داشتم تا سوارش کنم.دستگیرۀ در عقب رُ نمی دید.چند بار هوا رُ و یکی دوبار بدنۀ ماشینُ چنگ زد.دخترم همراه من بودبهش گفتم پیاده شه و درُ براش باز کنه.دوتا بچّه بیشتر نداشت.هر دو دختر.ازدواج کرده بودن.یکی از دختراش خونۀ اونا زندگی میکرد و اصطلاحآ داماد سر خونه داشت.با این حال تقریبآ هر روز میدمش که برای خرید میرفت.حتمآ دختر و دامادش مثل همۀ ما گرفتار روزمرّگیهاشون بودن و نمی تونستن بهش کمک کنن همینقدرکه زحمت خرید یا بعضی کارای دیگه خودشونُ گردنش نمی انداختن باید خدا رُ شکر میکرد.شایدم خرید کردن براش گذران وقت بود.کاری که بیشتر بازنشسته ها می کنن.یکی از خریدهای ثابتش شیر دولتی بود که تو محلّ ما روز های فرد توزیع میشه.همیشه از بقّالی سر کوچه دوتا شیر میخرید و بر میگشت اونا رُ میذاشت خونه و دوباره میرفت مغازه های بلواری که دورتر بود.از اونجا هم دو تا شیر می گرفت و میومد.وقتی که نون دستش بود آدم یاد مردای قدیم می افتاد که صبح زود برای خرید نون از خونه می زدن بیرون.اون موقعایی که شاید بیرون رفتن زنها دم صبح کار بدی به حساب می اومد و برای مردا اُفت داشت.وقتی اونُ با جوونایی که اَلکی سر کوچه وقت تلف میکردن مقایسه می کردم انگیزه برام معنی پیدا می کرد.این کلمه رُ می شد تو حرکات و رفت و آمداش لمس کرد.بعد از عید نمی دیدمش ولی روزمرّگیها نذاشته بود که از همسایه ها سراغشُ بگیرم.صبح یه روزی که با ماشین از انتهای کوچه ردّ میشدم.دم یه خونه پارچه سیاه زده بودن و چند نفر جمع شده بودن.صدای قرآن هم به گوش می رسید.باز هم متوجّه نشدم.عصر که خسته از کار روزانه بر می گشتم.اعلامیه ای رُ دیدم که عکس اونُ تو خودش جا داده بود.عکس چند سال پیش اون بود.چهره اش کمی جوونتر از اونی بود که می شناختمش.الآن توی تهرون رسم شده که سوّم و هفتم مرده ها رُ توی یه روز برگزار می کنن.سه روز بعد که به خونه میومدم.چراغ اضافه ای که دم خونشون زده بودن رُ جمع کرده بودن.خونَش تاریک و سوت و کور بود و فقط باد اعلامیۀ روی در حیاطُ تکون میداد.
جام جهانی فوتبال به روزهای پایانی خود نزدیک می شود.تیم ایران با دو باخت و یک مساوی از این جام خداحافظی نه چندان آبرومندانه ای کرد.من زیاد اهل فوتبال و فوتبال نگاه كردن نیستم یابهتر بگویم فوتبال ایرانی را دوست ندارم اوّلآ به دلیل کیفیت پایین بازیهایش مخصوصآ در مقابل تیمهای غیر آسیایی و ثانیآ برای دور بودن از هیجانات کاذب.ضمنآ معتقدم که تماشای این جور بازیها نوعی اتلاف وقت است. بازیهای ایران را هم به دلایل گفته شده از ابتدا ندیدم و فقط 20 دقیقه آخر بازی مکزیک را که تقریبآ کمی قبل از گل دوّم مکزیک بود تماشا کردم.امّا به نظرم این نتایج چندان هم دور از انتظار نبود. صرف نظر از همۀ مشکلات تکنیکی و تاکتیکی و قدرت بدنی بازیکنان ، در چند ماه اخیر آنقدر باد به آستین فوتبالیستها دمیده بودند که خود آنها هم تصوّر می کردند از قویترین تیمها هستند و موقعیت اصلی خود را از یاد برده بودند.این موضوع مرا به یاد حکایتی از ملّانصرالدین انداخت:"روزی ملّا برای خرید نان رفت.نانوایی شلوغ بود.فکری به نظرش آمد به دروغ به مردم گفت در همین نزدیکی آش نذری می دهند.وقتی مردم برای گرفتن آش موهوم رفتند ملّا به آسانی نانش را گرفت و به خانه برد سپس ظرفی برداشت و به همان نشانی که به دروغ به مردم داده بود رفت ولی دید مردم با ظرفهای خالی بر می گردند.آنها به ملّا گفتند به ما که دروغ گفتی حالا خودت کجا می روی؟.گفت چنان دروغ را با اطمینان گفتم که خودم هم باورم شد!."حالا شده حکایت ما. چنان تبلیغاتی در مورد تیم فوتبال راه انداختند که باورمان شد میتوانیم حتّی تیمهایی مثل مکزیک را هم که گویا در مرحلۀ مقدّماتی همین جام تیم قدرتمند برزیل(قهرمان جام 2002) را هم برده بود شکست دهیم.البتّه شاید این از روحیۀ آرمان گرای ملّت ایران هم باشد که همیشه در آسمانها سیر می کنند و کمتر به واقعیات توّجه دارند.هر چه باشد بضاعت فوتبال ما همین است و مسائل و 
فاطمی هستم.در اینجا نوشته ها و یادداشتهایم را منتشر می کنم واگر فرصتی بود برخی کتابها را معرفی خواهم کرد و همۀ اینها را به خوانندگان و دوستان تقدیم می دارم.