جام جهانی فوتبال به روزهای پایانی خود نزدیک می شود.تیم ایران با دو باخت و یک مساوی از این جام خداحافظی نه چندان آبرومندانه ای کرد.من زیاد اهل فوتبال و فوتبال نگاه كردن نیستم یابهتر بگویم فوتبال ایرانی را دوست ندارم اوّلآ به دلیل کیفیت پایین بازیهایش مخصوصآ در مقابل تیمهای غیر آسیایی و ثانیآ برای دور بودن از هیجانات کاذب.ضمنآ معتقدم که تماشای این جور بازیها نوعی اتلاف وقت است. بازیهای ایران را هم به دلایل گفته شده از ابتدا ندیدم و فقط 20 دقیقه آخر بازی مکزیک را که تقریبآ کمی قبل از گل دوّم مکزیک بود تماشا کردم.امّا به نظرم این نتایج چندان هم دور از انتظار نبود. صرف نظر از همۀ مشکلات تکنیکی و تاکتیکی و قدرت بدنی بازیکنان ، در چند ماه اخیر آنقدر باد به آستین فوتبالیستها دمیده بودند که خود آنها هم تصوّر می کردند از قویترین تیمها هستند و موقعیت اصلی خود را از یاد برده بودند.این موضوع مرا به یاد حکایتی از ملّانصرالدین انداخت:"روزی ملّا برای خرید نان رفت.نانوایی شلوغ بود.فکری به نظرش آمد به دروغ به مردم گفت در همین نزدیکی آش نذری می دهند.وقتی مردم برای گرفتن آش موهوم رفتند ملّا به آسانی نانش را گرفت و به خانه برد سپس ظرفی برداشت و به همان نشانی که به دروغ به مردم داده بود رفت ولی دید مردم با ظرفهای خالی بر می گردند.آنها به ملّا گفتند به ما که دروغ گفتی حالا خودت کجا می روی؟.گفت چنان دروغ را با اطمینان گفتم که خودم هم باورم شد!."حالا شده حکایت ما. چنان تبلیغاتی در مورد تیم فوتبال راه انداختند که باورمان شد میتوانیم حتّی تیمهایی مثل مکزیک را هم که گویا در مرحلۀ مقدّماتی همین جام تیم قدرتمند برزیل(قهرمان جام 2002) را هم برده بود شکست دهیم.البتّه شاید این از روحیۀ آرمان گرای ملّت ایران هم باشد که همیشه در آسمانها سیر می کنند و کمتر به واقعیات توّجه دارند.هر چه باشد بضاعت فوتبال ما همین است و مسائل و  روابطی که در فوتبال ایرانی وجود دارد از همین تواناییهای اندک ما هم میکاهد.البتّه من هم به عنوان یک ایرانی دوست نداشتم نمایندگان کشورم منفعل و هموطنانم ناراحت شوند ولی باید به واقعیات هم توّجه داشت.به این عکس(خبر گزاری ایسنا) که از هموطنی در حین تماشای بازی اوّل ایران و احتمالآ بعد از گل دوم یا سوّم مکزیک گرفته شده است خوب نگاه کنید.آیا اگر این هموطن جوان ما کمی با واقعیت مأنوس بود این موضوع اینگونه او را آشفته و غمگین می کرد؟