او نوشت

جشن عاطفه ها پنجشنبۀ هفتۀ قبل بود ولی هنوزم دیر نشده و میشه این مطلبُ به اون مناسبت خوند.قضاوت با شما.

.

.

.

یادمه چند سال پیش که وزیر کشاورزی وقت از وضعیت کود و سمّ انتقاد کرده بود یکی از نشریات طنز(شاید گل آقا) کاریکاتوری چاپ کرده بود که وزیرُ جلوی آیینۀ بزرگی نشون میداد و آقای وزیر خطاب به خودش می گفت :"آخه این چه وضعیه؟".حالا شده حکایت برنامۀ تکراری و کلیشه ای "جشن عاطفه ها" که سالی دوبار برگزار میشه.یکی نیست به این آقایون بگه این کارا مثل تُف سربالاست که شما هر چقدر بیشتر کاسۀ گدایی رُ جلوی مردم دراز کنین و با انگشت گذاشتن روی احساسات آنها و کمک گرفتن از صدا و سیما در لزوم کمک به کودکان بی بضاعت و فقیر بیشتر شعار بدین و آمار کمکهای قبلی رُ بازگو کنین و هی از همدیگه بابت زحماتی که در این مورد میکشین تشکرکنین و واسۀ همدیگه نوشابه باز کنین در حقیقت مثل همون کاریکاتور از خودتون انتقاد کردین و خودتونُ زیر سؤال بردین که چرا 28 سال بعد از انقلاب و 18 سال بعد از پایان جنگ هنوز کودکان فقیری در جامعه هستن که حتّی لوازم اوّلیۀ زندگی و تحصیلشونُ هم ندارن و هزینۀ تهیّۀ این لوازم باید مستقیمآ از جیب مردم تأمین بشه.در ثانی با تمام این حرفا اگه کمکی هم لازمه به افراد بی بضاعت بشه چرا باید اینقدر علنی باشه؟نمیشه مثل زمانهای قبل کمک به افراد فقیر پنهانی باشه تا آبروی اونا حفظ بشه؟حتمآ باید چهرۀ عروسایی رُ که از ارگانهای امدادی جهاز گرفتن و صورت دامادایی رُ که با کمک از این سازمانها ازدواج کردن نشون بدین و فیلمشونُ پخش کنین تا همه بدونن که شما وظایفی رُ که بابتشون حقوق در یافت می کنین و قاعدتآ از این لحاظ نباید هیچ منّتی سر کسی بذارین انجام دادین؟آیا شما خودتونُ پیرو امامانی می دونین که انبان نان و خرما رُ شبانه به دوش می کشیدن و به فقرا میرسوندن تا اونا کمک کننده را نبینن و احساس حقارت نکنن؟ آیا میدونین خیلی از اونایی که این آذوقه ها رُ میگرفتن تازه بعد از شهادت اون عزیزان و با قطع شدن اون کمکها اونا رُ می شناختن؟آیا شما واقعآ فکر کنین راه اون بزرگواران رُ طی می کنین؟کمی در خلوت و نه جلوی دوربینها و پروژکتورهای پر  نور صدا و سیما به حرفا و  اعمالتون خوب فکر کنین حتمآ جوابتونُ پیدا می کنین شاید این پاسخ تکونی به شما بده.البتّه شاید.