او نوشت

تا حالا به سؤالات و حرفهای نسنجیده و بیهوده­ای که در طول روز بین مردم ردّ و بدل می­شه فکر کردین؟به نظر شما با اینهمه تأکیداتی که دین و فرهنگ ما در مذمّت پرحرفی و بیموقع حرف زدن داره چرا ما ایرانیان اینقدر پرحرفیم یا در حرف زدن عجولیم و به تبعاتی که ممکن است حرفهایمان ایجاد کند یا دست­کم باعث خنده دیگران بشه توجه نداریم؟اگه شما هم شنیده باشین قدیمی­ها(همونهایی که جوونهای امروزی اونها رُ قبول ندارن و میگن...)می­گفتن یه سنگریزه توی دهنتون داشته باشین(یا اینجوری فرض کنید) و موقع حرف زدن اونُ جابجا کنید تا خوب حواستون جمع بشه و بدونید چی می­خواهین بگین.حالا اگرچه این هم مثل سایر آداب سنتی از بین رفته و هیچ اثری از اون نیست امّا کیه که بتونه اثر تربیتی عمیقی رُ که همین توصیه ساده داره انکار کنه؟ببخشید خودم هم واعظ بلامتعظّ^* شدم و پر حرفی کردم تا براتون بگم که:

محّل کار من در یک ساختمان مرتفع واقع شده و به همین دلیل مراجعین در بین طبقات با آسانسور رفت و آمد می­کنند.گاهی اتفاق می­افته که بعضیها(معمولآ بی­سوادها یا حواس پرتها)اشتباهآ توی طبقات دیگه­ای پیاده می­شن و نمی­تونن کسی یا جایی رُ که مورد نظرشونه پیدا کنن.اینجور مواقع مطابق معمول از اولین نفر توي اوّلين اتاقی که درش بازه سؤال میکنن تا به مقصود برسن.چند روز پیش یه نفر که اشتباهآ به جای طبقۀ چهارم در طبقۀ سوم پیاده شده بود اومد توی اتاق من و گفت:

-  ببخشید با آقای...کار داشتم.

-  پدر جان ایشون طبقۀ چهارم هستن، یه طبقه بالاتر.

-  مگه اینجا طبقۀ چهارم نیست؟

-  نخیر اینجا طبقۀ سومّه.

*اصطلاح عربییست به معنای واعظی که خودش به گفته­اش عمل نمیکند.