او نوشت

اين نوشته­اي بود كه بايد آن را در روزهاي قبل اينجا قرار مي­دادم ولي به دلايلي نشد.شايد حالا كه هنوز بهمن تمام نشده خواندنش خالي از فايده باشد :

هيچ مايل نيستم در مورد انقلاب چيزي بنويسم حتي در اين روزهاي بهمن كه هر شش كانال تلويزيون با هم دارند فيلم‌،‌ سريال يا چيزي را در مورد انقلاب پخش مي كنند و به هزار زبان كه بعضي از آنها به شدت الكن است مي خواهند بگويند كه وضعيت مردم در همهْ زمينه ها در مقايسه با زمان شاه بهتر شده است.من البته از كساني نيستم كه بخواهم ساده لوحانه چشمم را به همهْ ‌فسادهاي شاه و خانواده­اش ببندم و فكر كنم اگر او الآن ير سركار بود ما هيچ مشكلي نداشتيم و تا كنون نه تنها از دروازهْ  "تمدن بزرگ" گذشته بوديم بلكه كيلومترها از ان  دور بوديم امّا اعتقاد هم ندارم كه انقلاب توانسته ما را به سر منزل مقصود برساند و آرزوهاي ما را جامهْ عمل بپوشاند.اينكه چرا ما به اينجا رسيديم يا به قول دكتر زيبا كلام : "ما چگونه ما شديم؟"بحث مفصلي است و وقت مفصلتري لازم دارد كه اين مجال اينجا فراهم نيست اما مي­خواهم حكايتي بگويم تا شايد بتوانم اندكي از آن چراها را پاسخ گفته باشم :

سه نفر در راهي مي رفتند.راه طولاني بود و آنها پياده و بي مركب.مدتي بعد يكي از آنها پيشنهاد داد كه بهتر است يكي، دو نفر ديگر را به دوش بگيرد و مدتي راه برود تا بعد كه خسته شد جايشان را عوض كنند و...پس قرعه انداختند و يكي از آنها ديگري را به دوش گرفت و او هم سومي را.مسافتي رفتند و آن كه راه مي­رفت خسته شد و گفت پس كي نوبت شما مي­رسد تا من هم كمي بياسايم و تجديد قوا كنم.آنكه وسط بود نسبتآ از وضع خود راضي بود چون اگرچه يك نفر را بر دوش داشت اما خود نيز سوار بود و بنابراين با احتياط جواب داد: "حالا مقداري ديگر برو تا ببينيم چه مي شود" امّا آنكه آن بالا بود و بر گردهْ ‌دو نفر ديگر سوار بود جايش بسيار راحت بود و نمي خواست به هيچ­وجه اين وضعيت مطلوب را از دست بدهد گفت : "شما دو نفر چي به هم ميگين؟هوا به اين خوبي، راه هموار و ... پس بيخودي با هم دعوا نكنيد.الآن می­رسیم."