او نوشت

از دوم خرداد 76 که طیف اصلاح طلبان در مصادر اجرایی کشور قرار گرفتند و چند سال بعد درجریان انتخابات مجلس ششم در آنجا هم اکثریت یافتند، سرعت بروز آزادیهای اجتماعی و سیاسی شتاب بیشتری پیدا کرد.پیدایش این وضعیت مخصوصآ در دانشگاهها وبرای قشر دانشجو نمود بارزتری داشت.البته اینکه این آزادیهای نسبی و نیم بند جبر زمانه بود که بر حکومت تحمیل میشد یا توسط خود نظام داده میشد تا  مانند سوپاپ اطمینانی دیگ جوشان و خروشان مطالبات سیاسی و اجتماعی مردم را اندکی از غلیان بیاندازد مستلزم بحثی طولانی و چه بسا بی پایان است که این مختصرمجال پرداختن به  آن را ندارد،زیرا ضمن آنکه هر یک از صاحبان اندیشه های سیاسی نظراتی دارند که برای خود آنها قانع کننده است و قبولاندن آن به طرف مقابل کار آسانی نیست.جمع آوری و مطالعهْ همۀ نظرات موافق و مخالف این بحث برای قضاوت در این مورد اگر غیر ممکن نباشد بسیار سخت است.اکنون که ستارۀ اقبال اصلاح طلبان افول کرده و دولت نهم از جبهۀ مقابل(موسوم به جناح راست) بر سر کار آمده است آن حال و هوا از بین رفته است.برای اولین بار رئیس مهمترین دانشگاه ایران(دانشگاه تهران) از روحانیون انتخاب شده است(عباسعلی عمید زنجانی)،16 آذر پارسال كه به بهانۀ آلودگی هوا تعطیل اعلام شدو رئیس جمهور علیرغم اعلام قبلی از حضور در بین دانشجویان و پاسخ به پرسشهای آنها سرباز زد و این سنت را که توسط رئیس جمهور قبلی (خاتمی) بنیان گذاشته شده بود نادیده گرفت و  قبل و بعد این سفر هم باز هیچ جلسۀ مشابهی با دانشجویان برقرار نکرد. امسال هم كه رئيس جمهور در سفرهاي استاني است و مراسمي با حضور مقامات مهم دولتي برگزار نشده است امّا سرود "یار دبستانی" که به سرود مشترک اکثر تجمعات دانشجویی تبدیل شده است همچنان به هر بهانه اي در مراسم و تجمعات دانشجويي زمزمه میشود.گویی این سرود زبان حال مردم است که از دهان دانشجویان خارج میشود:

یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو، رو تن این تخته سیاه
ترکهْ  بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما

دشت بی فرهنگی ما هرزه تموم علفاش
خوب اگه خوب ؛ بد اگه بد ، مرده دلای آدماش
دست من و تو باید این پرده ها رو پاره کنه
کی میتونه جز من و تو درد مارو چاره کنه ؟